BEZOSEĆAJNOST
Mladen je nekada bio avanturista, „svetski čovek“, svakako, obišao je pola sveta i sada se skrasio. Sedeo je kod kuće, ugasio je televizor i mobilni aparat. Razmišljao je, duboko se zamislio, onoliko duboko koliko ljudska misao duboko može da dosegne…
„ Ljudi bi trebalo više da se smeju i da se druže...opet ljudi moraju i da plaču, nije sve smešno i ne možemo se non-stop tresti od smeha...hm, danas a i oduvek se sve dovodilo u pitanje...radost- tuga, dobro-zlo, u svima nama, oko nas...ali šta sve to kada su ljudi najviše od svega postali bezosećajni, imuni i otporni na raznorazne „tuge i radosti“, sve samo po potrebi, sve...od seksa i dobre hrane, odela i imanja pa do svega do najsitnijih detalja, raznih malih kašikica i viljuškica...dokle to ide a auto i kuća moraju da budu veliki...ma gde sam to otišao...jednostavno ljudi većinom nisu dobri i nisu osećajni, oni osećaju, da, ali osećaju sve ono što je vezano za njih same i ništa drugo...da, da, mama, tata (tata je pao na drugo mesto), brat, baba i deda...da se ne neko ne uvredi ali tako je.
Danas sam gledao na tv-u. Jedna trudnica snimila samu sebe u Americi, mobilnim aparatom, kako se penje uz pokretne stepenice koje se ne kreću tj. u kvaru su, pa se ona nogama odupre pa sedne unatraške na viši stepenik, sebe je snimala od spreda, da se vidi bezosećajnost, da se vide ljudi kako prolaze i niko joj ne pruža ruku...niko je ništa ne pita...bezosećajnost bez skrupula.
Krtica u meni mi govori – hm...a šta ako je sve izscenirala baš na pokretnim stepenicama gde je ograda i kako joj pomoći, vući je preko ograde? - ali ovo je krtica. Dakle – potpuna bezosećajnost.
Bog će ga znati.
Bolje činiti dobra dela nego samo misliti o njima… “
Mladen was once an adventurer, a “man of the world.” He had traveled halfway across the globe, and now he had settled down. He sat at home and turned off the television and his mobile phone. He thought—deeply, as deeply as human thought can reach…
“People should laugh more and spend time together. Then again, people also need to cry. Not everything is funny, and we cannot shake with laughter nonstop. Today—and always—everything is questioned: joy and sorrow, good and evil, within us and around us. But what does all of that mean when people have become insensitive, immune, resistant to all kinds of ‘sorrows and joys,’ using everything only when it suits them?
Everything is reduced to utility: sex and good food, suits and property, down to the smallest details—tiny spoons and forks. As far as it goes, even the car and the house must be big. Wherever I went, I saw the same thing: people, for the most part, are neither good nor sensitive. They feel, yes—but they feel only what concerns themselves, and nothing else. Yes, yes—mother, father (the father now in second place), brother, grandmother, grandfather—so as not to offend anyone. But that is how it is.
I saw it on television today. A pregnant woman in America filmed herself with her mobile phone, climbing an escalator that was not moving. She strained with her legs and then sat backward on a higher step. She filmed herself from the front, so that one could see the insensitivity—people passing by, no one offering a hand, no one asking her anything. Callousness without scruples.
The mole inside me whispers: What if she staged it all—right there by the escalator railing, making it impossible to help her without dragging her over the fence? But that is only the mole speaking.
So—complete insensitivity.
God will know.
It is better to do good deeds than merely to think about them.”
СПОНТАНО САГОРЕВАЊЕ
Из предговора:
"...У 72 приче, колико се сакупило у три дела ове зирке, дато је можда једно од најтурбулентнијих путовања у човекову подсвест у последње време у домаћој књижевности..." - Јелена Дилбер
NOĆ SLOMLJENIH STRELA
Iz Predgovora:
"...MEGALOPOLIS III
Mister anonimus, stanovnik velegrada, ponovo medju nama – kratke priče”Noć slomljenih strela” Sebastijana Sava Gor-a
Anarhizam se danas modernizovao a urbani buntovnik konformizovao. Svetska revolucija nije uspela, ostalo nam je da sami vodimo svoje bitke a ostao nam je i andergaund (underground). Pred nama je jedan andergraund opredeljen mlađi beogradski pesnik, rok muzičar i pisac, Sebastijan Sava Gor, koji nam u ovoj svojoj seriji kratkih priča pripoveda o urbanizovanim ambijentima Megalopolisa III, megalopolisa nužnosti, za razliku od futurističko-tehnicističkog Megalopolisa I, megalopolisa želje – Metropolisa, Frica Langa (Fritz Lang, 1890-1976), nikad ne ostvarenog, i Megalopolisa II - tepih-urbanizacije iz šezdesetih godina prošlog veka koja je obećavala “posao i stan za svakog”, ali neuspešno, što se kasnije uspostavilo i kao utopija. Andergraund je ovde važan kao jedini nastavak ideja o Svetskoj /modernoj/ revoluciji, nastalih na zdravoj osnovi Spenserovog konzervativnog anarhizma (Herbert Spencer 1820 –1903) sa krilaticom: “The Man versus the State / Čovek protiv države/”, a koji se takođe nikad nije realizovao kao “naivan”. Dok su se u medjuvremenu pojavile ideje o globalizaciji sveta i društvu bez države, ovaj umetnički pravac, mada naizgled globalistički, zapravo je jedini ostao anarho-podrivački i ima za krajnji cilj da podrije sve društvene sisteme, aparature i establišmente, bilo koje vrste, pošto ih smatra za prodate i pokvarene..."
***
Review of the book – Sebastian Sava Gor: “The Night of Broken Arrows”, Belgrade, 2014
This collection of short stories explores the figure of the urban man today. The text analyzes contemporary urban existence and shows that, in these stories, the modern urban man is quite different from the one found in Megalopolis I / Metropolis by Fritz Lang — the megalopolis of desires — as well as from the urban man of Megalopolis II, marked by mass urbanization since the 1960s, an urbanization of disappointment.
The conclusion is that today we live in a Megapolis with a cult of fun and games, and that the writer stands in opposition to it — fighting for more nature and a more natural way of life: within oneself, in everyday life, and in love.
Free PDF - MEGALOPOLIS III Jadranka Ahlgren
Iz Predgovora:
„...da je na Zemlji sve racionalno, ništa se ne bi ni događalo...“
- Fjodor Mihajlovič Dostojevski
Objektivna neracionalizacija je postala opšta pojava i u tom smislu egzistencija je ugrožena.
Tražeći, kao hodajući kroz mrak, autor uspeva da iracionalno, nadrealno, podsvesno, lično i kolektivno nesvesno, osvetli i da kroz sopstvenu prizmu, realizuje specifičnu i novu lingvističku formu, nov, literarni stil, kojim nam. predstavlja zbirku poezije, tako otvoreno slikovitu, bez poređenja, koketiranja, sa bilo kakvim
autoritetima, koja postavlja jako bitna pitanja, prvenstveno pitanja koja se tiču naše zajedničke egzistencje.
Na veoma jedinstven i snažno poetičan način, Sebastian Sava Gor uspeva da pretvari nadrealno u egzizstencijalno.
*
.jpg)
.jpg)